reż. Roman Polański
Ristorante Funghi dr. Oetkera mnogością dodatków i dyskretną stylizacją opakowania próbuje przekonać nas, że jest pełnowartościowym produktem, ale wszelkie pozytywy przesłania zasadniczy fakt: mamy do czynienia z mrożonką.
1.5 / 5
obejrzane w lutym 2010
Jeeeez, Sajewicz, tym razem zupełnie przestrzeliłeś. W gatunku, w którym filmy w 90% sytuacji ocierają się o ciężką kupę, ten naprawdę, NAPRAWDĘ daje radę. W skali “Teraz Rocka” (nie myśl, że nikt nie zauważył, że właśnie takiej używasz) daję 4.5/5.
Heh, nawet nie wiesz jak bardzo mi smutno, że ten film JEST taki słaby; Polański to obok Żuławskiego mój ulubiony reżyser i obejrzawszy wszystkie jego filmy po kilka razy myślę, że tylko “Piratów” można stawiać niżej. “Ghostwriter” jest kropka w kropkę gorszą kopią wcale nie najlepszych “Dziewiątych wrót”. Miarą jakości filmów Polańskiego było zawsze to, na ile udawało mu się zaszczepić w widzu emocje postaci na ekranie – zauważ, że nawet w “Pianiście”, gdzie tłem była wojna, istotne jest tylko to co dzieje z bohaterem i czy my traktujemy to za wiarygodne i poruszające. “Ghostwriter” nigdy nie przekracza powierzchowności swoich postaci, nie daje nam odczuć ich motywacji, nie pozwala przejmować się ich wyborami. W zamian jest jakaś mętna, naiwna satyra na pro-wojenne politykerstwo i siermiężny scenariusz z finałem (“Najważniejsze są początki”) jak u Dana Browna. Ja czuję to, co ty byś czuł gdyby XTC nagrało płytę pozbawioną melodii.
Spoko, ja się nie znam na kinie i oglądając ten film w ogóle nie zastanawiałem się nad tym, że zrobił go Polański. Ot, dobrze zrobione, trzymające w niezłym napięciu, czysto rozrywkowe dziełko z gatunku political fiction. 7.6 daję.